Skip to content

Minimalizowanie stymulacji komorowej w celu zmniejszenia migotania przedsionków w chorobie węzła zatokowego cd

1 miesiąc ago

482 words

W przypadku pacjentów losowo przydzielonych do konwencjonalnej stymulacji dwukomorowej odstęp przedsionkowo-komorowy wynosił od 120 msec do 180 msec, co maksymalizowało pojemność minutową serca podczas stymulacji prawej komory.15 Funkcje do monitorowania migotania przedsionków, w tym zapisywanie elektrogramów przedsionkowych, włączano w stymulatory serca. wszyscy pacjenci. Pacjenci byli widziani po miesiącu od zapisania, a następnie co 6 miesięcy w celu pobrania zapisanych danych diagnostycznych z rozrusznika na dyskietkę. Status rytmu przedsionkowego oceniano na podstawie badania elektrogramów przedsionkowych, elektrokardiogramów powierzchniowych lub obu tych czynników, a także dokonano przeglądu tymczasowej historii medycznej.
Punkty końcowe
Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do przetrwałego migotania przedsionków, który zdefiniowano jako wystąpienie jednej z następujących trzech okoliczności: dwie kolejne wizyty, w których stwierdzono migotanie przedsionków1,5-7; co najmniej 22 godziny migotania przedsionków przez co najmniej 7 kolejnych dni, wykrytych za pomocą danych diagnostycznych przechowywanych w stymulatorze; i co najmniej 22 godziny migotania przedsionków na dobę przez mniej niż 7 kolejnych dni w przypadku przerwania przez elektryczną lub farmakologiczną kardiowersję.16 Druga wymieniona sytuacja była zgodna z opublikowanymi wytycznymi dotyczącymi leczenia migotania przedsionków16, zarówno w odniesieniu do specyfiki, jak i intencji w czasie badanie zostało zaprojektowane; bierze również pod uwagę, że rozruszniki serca obiektywnie i dokładnie określają ilościowo zarówno objawowe, jak i bezobjawowe migotanie przedsionków. 17-22 Ponadto, dwóch ekspertów kardiologów, którzy nie byli świadomi przypisania leczenia, dokonało przeglądu wszystkich procedur dotyczących ablacji cewnika w poszukiwaniu dowodów przetrwałego migotania przedsionków. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały hospitalizacje z powodu niewydolności serca oraz odsetki uderzeń rytmicznych przedsionków i komorowych w czasie.
Analiza statystyczna
Badanie zaprojektowano tak, aby miało całkowitą moc 80%, aby wykryć 6,4% redukcję w 2-letniej stopie pierwotnego punktu końcowego lub szacunkowo 32% redukcję ryzyka względnego. Wszystkie analizy przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia.
Czas do opracowania trwałego migotania przedsionków analizowano za pomocą modeli proporcjonalnego hazardu Cox23 skorygowanych o wiek i obecność lub brak przebytego migotania przedsionków, zawał mięśnia sercowego, chorobę wieńcową, nadciśnienie, cukrzycę i stosowanie leków antyarytmicznych. leki na migotanie przedsionków. Względne ryzyko wyrażono jako wskaźniki ryzyka z 95% przedziałami ufności. Czas do pierwszego wystąpienia przetrwałego migotania przedsionków porównano wizualnie za pomocą krzywych Kaplana-Meiera24 i oceniono za pomocą testu log-rank. Procenty uderzeń przedsionkowych i komorowych, które były stymulowane, nie były normalnie dystrybuowane i były analizowane za pomocą testu sumy rang Wilcoxona. Zmienne kategoryczne porównano z testem chi-kwadrat i zmiennymi ciągłymi za pomocą testu t Studenta.
W badaniu wykorzystano konstrukcję sekwencyjno-grupową z jedną przejściową analizą do oceny pierwotnego punktu końcowego. Zatrzymano zasady oparte na funkcji wydawania O Briena-Fleminga25 w celu przeprowadzenia tymczasowej analizy, w której oceniono główny punkt końcowy na poziomie istotności 0,01, a współczynnik ryzyka większy niż 1,61 dla wyższości leczenia.
[przypisy: dyżury aptek rybnik, sportway bydgoszcz, panmed siedlce ]

0 thoughts on “Minimalizowanie stymulacji komorowej w celu zmniejszenia migotania przedsionków w chorobie węzła zatokowego cd”

  1. [..] odnosnik do informacji w naukowej publikacji odnosnie: stomatologia dziecięca warszawa[…]