Skip to content

Idiopatyczna limfocytopenia limfocytów T CD4 + – Niedobór odporności bez dowodów na zakażenie wirusem HIV ad

2 tygodnie ago

467 words

Stwierdził, że w 1982 roku powiedziano mu, że jego stosunek CD4: CD8 wynosił 0,2. Jego kolejne testy na HIV-przeciwciała były wielokrotnie negatywne, jednak wyniki były zgodne z brakiem czynników ryzyka zakażenia HIV. Stwierdzono, że ma niską liczbę limfocytów CD4 + (90 na milimetr sześcienny), a także niskie poziomy IgG i IgA, ale jego badania na obecność wirusa HIV były całkowicie negatywne (Tabela i Tabela 2). Pacjent nie reagował także na wiele antygenów przypominających podczas testów skórnych. Jego stan kliniczny pozostaje niezmieniony w momencie pisania tego artykułu, a ostatnia liczba limfocytów CD4 + była nadal mniejsza niż 100 na milimetr sześcienny. Powtórne badania na obecność wirusa HIV były negatywne. Ryc. 1. Ryc. 1. Sekwencyjna liczba limfocytów CD4 + u czterech pacjentów. Trójkąty oznaczają Pacjenta 3, pełne kółka Pacjenta 4, kwadraty Pacjenta 7 i otwarte kółka Pacjenta 10.
Pacjent 3 (pacjent 22 w artykule Smith i wsp. 16) był 32-letnim homoseksualnym białym człowiekiem, który miał wielu partnerów seksualnych, w tym jednego, który zmarł na AIDS. Ten pacjent miał się dobrze aż do stycznia 1989 roku, kiedy zauważył pływaki wzrokowe. W ocenie okulistycznej w prawej siatkówce znaleziono izolowaną plamę z waty bawełnianej. Chociaż jego test na HIV-1-przeciwciało był ujemny, liczba limfocytów CD4 + wynosiła tylko 274 na milimetr sześcienny. Ponowne testy w lutym 1989 r. Ponownie nie wykazały żadnych dowodów zakażenia HIV i liczby limfocytów CD4 + 252 na milimetr sześcienny. W następnych latach zmiany siatkówki ustąpiły częściowo bez leczenia. Liczba limfocytów CD4 + w styczniu 1990 r. I sierpniu 1992 r. Znacznie wzrosła, odpowiednio do 600 i 516 na milimetr sześcienny (ryc. 1). Obszerne badania w tamtych czasach nie znalazły dowodów na zakażenie wirusem HIV (Tabela 2). Pacjent zachowuje się dobrze w tym piśmie.
Pacjent 4 był 32-letnim białym mężczyzną, który przez długi czas pozostawał bez opieki ze swoim męskim kochankiem, który później zmarł na AIDS. Był bezobjawowy, a rutynowe testy na HIV-przeciwciała były wielokrotnie negatywne od 1986 r. Jednak liczba limfocytów CD4 + zmniejszyła się z 623 i 612 na milimetr sześcienny odpowiednio w 1986 i 1987 r. Do około 200 na milimetr sześcienny w dwóch oddzielnych oznaczeniach w 1989; jego ostatnia liczba wynosiła 288 na milimetr sześcienny (ryc. 1). Rozległe badania na HIV przeprowadzone w czerwcu 1989 r. I ponownie w sierpniu 1992 r. Były całkowicie negatywne (tabela 2).
Pacjentem 5 był 34-letni homoseksualny biały człowiek, który był bezobjawowy. Podczas rutynowego badania w 1988 r. Okazało się, że jest anergiczny i ma liczbę limfocytów CD4 + mniejszą niż 200 na milimetr sześcienny pomimo negatywnego wyniku testu na obecność wirusa HIV-1 i jego hodowli. W listopadzie 1989 jego liczba limfocytów CD4 + wynosiła 150 na milimetr sześcienny, a wszystkie badania dla HIV były ujemne (Tabela i Tabela 2). Następnie pacjent kontynuował zarówno seronegatywność HIV, jak i limfocytopenię T CD4 + (<200 komórek na milimetr sześcienny) do początku 1992 r., Kiedy serokonwersja do HIV-1 nastąpiła krótko po nowym kontakcie seksualnym. Od tego czasu rozwinęły się nowe objawy związane z AIDS, a liczba komórek CD4 + spadła dalej, do 40 na milimetr sześcienny w tym piśmie.
Pacjent 6 był 54-letnim białym człowiekiem, który nie zgłosił żadnych czynników ryzyka zakażenia HIV
[przypisy: wyszukiwarka skierowań sanatoryjnych, kiedy nie można oddawać krwi, apteka skoczów dyżur ]